Wilhelm II, een glansloos einde van pracht en praal

Op maandagochtend 11 november 1918 vertrekt de Duitse keizer Wilhelm II om precies vijf voor halftien van station Eijsden. Die ochtend. om vijf uur precies, tekende Duitsland bij Compiègne de wapenstilstand, die om 11 uur (de elfde van de elfde om elf) in zou gaan. Dat moment verstreek in doodse stilte, daarna brak er een hels kabaal los, vooral buiten het front, want de meeste frontsoldaten konden het einde niet bevatten.

De allerlaatste reis van keizer Wilhelm II ging via Venlo, Nijmegen en Arnhem naar het

Station Maarn, hier kwam de Duitse keizer in 1918 aan.

stationnetje van Maarn (foto). Bij alle tussenliggende halteplaatsen schold het volk op de gevallen monarch. Dat deed de elite niet, want overal waar de trein stopte begroette de burgemeester, samen met de commissaris van de Koningin en de stationschef, de ex-vorst uiterst hartelijk.

Het Nieuws van de Dag stuurde een journalist naar het kleine station van Maarn, waar de trein die maandag om vijf voor half vier in de middag arriveerde. Het verslag verscheen in meerdere landelijke dagbladen.

Aankomst

‘Daar naderde eindelijk, ruim kwart over drie, de trein, langzaam, zeer langzaam, ja droevig plechtig. (…) Die lange trein schoof zo plechtstatig uit de bocht, dichter en dichter bij, alsof ’t een naderende begrafenisstoet was. En toen, al meer en meer nabij komende en ons passeerende, kreeg ik het gevoel alsof er een film afgedraaid werd, als ware het de werkelijkheid, het echte gebeuren niet meer. ’t Was doodstil geworden. (…) Met wezenloze gezichten keken de Duitse militairen, die uit de portieren hingen, naar de mensen op het perron. Geen kik, geen woord. De groote trein van 13 wagons stopte. Het keizerlijke rijtuig hield stil vlak voor de uitgang. Ik kon niet naar binnenkijken, want de stores (lamellen, PvL) achter de portierraampjes waren dicht.

De ex-keizer stond opeens voor ons. Maar al was hij nog in zijn grijze generaalsuniform, hoe anders zag hij eruit als in 1907 (toen hij een bezoek bracht aan Amsterdam, PvL), (…) De ‘opgezegde’ vorst stond daar als een gebroken man. Zijn haren bijna witgrijs, zijn gezicht bleek, zijn gelaatsuitdrukking niet droevig, maar verlegen. Eigenlijk volkomen de gevangene, die zich heeft overgegeven. Enige ogenblikken sprak hij met graaf Van Lynden van Sandenburg, de commissaris der koningin (van de provincie Utrecht) en toen schreed hij naar de uitgang. Langs ons komende hief hij het gebogen hoofd op en trachtte een ietwat opgewekte houding aan te nemen. Hij bracht de hand aan de rood gebiesde generaal pet en toen gingen enkele hoeden van omstanders van het hoofd. Bij het hek klonk opeens een ‘hoera’, dat binnen enkele seconden gevolgd werd door een schril gefluit. De keizer schreed verder, geleund op een wandelstok. Geen spier vertrok zich op zijn gelaat. Hij stapte in de gereedstaande auto van graaf Godard van Aldenburg Bentinck. Staande in de auto bedankte de ex-keizer met een saluut voor de smadelijke begroeting van het publiek en begon toen een levendig gesprek met zijn gastheer graaf Bentinck. Hij zat ineens druk te gesticuleren, ja het leek wel heftig betogend. (…) De keizer reed weg onder een zwak gejuich en verdween in de najaar triestigheid van de Doornse bossen naar Amerongen. Welk een glansloos einde van een bestaan zo vol pracht en praal!’

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Klassieke muziek een knuffel?

Voor de meeste mensen is muziek een knuffeldier. Maar kom niet aan mijn knuffel, want jij geniet er niet zo van als ik, is wat ik vaak hoor. Zet Bach-kenners bij elkaar, allen zullen die muziek roemen, ieder op zijn eigen manier.

De één verliest zich als liefhebber in diepgravend toononderzoek, de ander in kennis van het werk, de derde in godsdienstige contemplatie. Weinigen zullen recht voor hun raap zeggen: Bach, nou, daar houd ik van.

Weet iemand niet wat een allegretto is, heeft hij geen kaas gegeten van tempo of weet hij niet wat een madrigaal is, dan moet hij zich niet bemoeien met klassieke muziek. Klassieke muziek, voor de meesten is dat terrein alleen toegankelijk voor de ware kenner. Onze knuffels zijn ons heilig, nietwaar. Ja, ik geef het toe, er valt veel over klassieke muziek te zeggen en ook te schrijven, maar eerlijk is eerlijk, het beste is om er naar te luisteren. Je hoeft echt geen geleerde te zijn om ervan te genieten.

Klassieke muziek van Aagaard-Nilsen tot Ellen Taaffe Zwilich, en alles wat er tussenin zit, is cultuur en tegelijk Kunst met een grote ‘K’. Klassieke muziek, is het meer dan waard dagelijks te beluisteren. Gebruik het desnoods als achtergrondmuziek, ‘Klassiek’ smaakt altijd, probeer het maar eens uit met Telemann: ‘Musique de Table’. GENIETEN! Wie weet: misschien wordt ‘Klassiek’ ook jouw knuffeldier.

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

#Rusland heeft het nooit gedaan

Rusland is des duivels op buldog Groot-Brittannië. Novitsjok? Zij hebben het niet. Keurig verwijderd. Londen zegt te weten uit welke fabriek het zenuwgas komt en die staat in Rusland. Nee, niet waar, zeggen de Russen, want zij weten dat Groot-Brittannië nooit zo ver zal gaan zijn geheime bronnen te openbaren.

Liegen, vooral liegen en nooit en te nimmer excuses aanbieden, dat is het leidmotief van Poetin. Altijd hebben anderen het gedaan. Wie die anderen zijn vertelt hij niet. De zaak Salisbury kent voorgangers die ook te maken kregen met een dosis hoogwaardig dodelijk materiaal. Spul dat, evenals novitsjok, alleen in gespecialiseerde laboratoria te vervaardigen is. Maar wij? Nee, wij Russen hebben er niets mee te maken.

De halve wereld geeft nu af op Rusland. Natuurlijk zijn er ook bij ons mensen die denken dat het fout is Rusland zonder 100 procent bewijsvoering als schuldige aan te wijzen. Het is allemaal vuil politiek spel. Waar is degene die het gifgas bracht, die moet nu toch dood zijn? Wie dat denkt neemt de Britse veiligheidsdienst niet serieus. Dat kan, maar tegelijkertijd schuif je daarmee de EU en de NAVO terzijde. Laat ik ervan uitgaan dat je ook die bestempelt als leugenachtig, dan resteert de vraag: wie zat erachter de moord op veertien Russen in Groot-Brittannië? Want zoveel zijn er de afgelopen jaren vermoord of door ‘zelfmoord’ om het leven gekomen. Waren dat de Britten of wie dan ook? Uiteraard niet de Russen.

Waarom zouden de Britten of niet betrokken staten miljonairs en andere belangrijke personen in hun informatienetwerk om zeep helpen? Waarom zouden zij tegenstanders van president Poetin doden? Want dat waren ze allemaal, teenstanders van Poetin. Vragen met een duidelijk antwoord. De lange arm van de Russen, lees Poetin, een oud-KGB ’er, reikt ver, héél ver.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

#Paleis Soestdijk: van koninklijk naar ontmoetingsplek

Een tegenstander van de Oranjes, de Amsterdamse burgemeester Cornelis de Graeff, stichtte in 1650 de Hofstede aen de Zoestdijck naar Soest. In het jachthuis schreef hij brieven aan de Staten Generaal en Johan de Witt, de latere raadspensionaris van de republiek, waarin hij pleitte voor de volledige soevereiniteit van de republikeinse regenten. Tevens riep hij een halt toe aan het stadhouderschap van Oranje.

Maar ‘Polsbroek’, zoals de Graeff in zijn tijd bekenstond, was in de verste verte geen

Jachtslot Soestdijk.

machtspoliticus. Sterker, hij kon het opvallend goed vinden met de Oranjes die hem zelfs zo vertrouwden dat ze hem de voogdijschap gaven over hun in Engeland geboren zoon Willem Hendrik van Oranje, de latere stadhouder Willem III. Die bouwde de hofstede Zoestdijck uit tot een jachtslot dat algauw – 1684 – werd ingewisseld voor Het Loo in Apeldoorn.

Het slot aen de Zoestdijck, in die tijd slechts sporadisch bezocht door blauw bloed, veranderde in 1799 in een logement. In 1806 nam Lodewijk Napoleon er zijn intrek, het was algauw een van zijn vele paleizen in de Nederlanden, in die tijd waren we een deel van het Franse keizerrijk.

Paleis Soestdijk.

In 1813 was de Franse tijd voorbij. Twee jaar later gaf het volk Soestdijk cadeau aan koning Willem II, een gift voor zijn heldhaftig optreden in de veldslagen van Quatre Bras en Waterloo. Hij raakte er gewond aan een schouder. Zijn vrouw Anna Paulowna, dochter van tsaar Paul I, dacht dat Soestdijk slechts een poortgebouw was van het eigenlijke paleis. Om er iets bijzonders van te maken liet ze de beide vleugels bouwen – links de Soester, rechts de Baarnse. Begin jaren dertig werden de colonnades beglaasd, het was de tijd dat koningin Emma hier zomers verbleef.

Woon- en werkpaleis

Voor de komst van prinses Juliana en prins Bernhard naar Soestdijk – 1937 – onderging

De eetkamer van de Oranjes.

Zwembad met op de achtergrond de sauna van de Oranjes. Ieder jaar op 1 januari nam prins Bernhard hier een duik.

het paleis een reeks ingrijpende veranderingen. Voor het eerst in zijn geschiedenis werd het gebouw dusdanig aangepast dat het het hele jaar door bruikbaar was als woon- en werkpaleis. Er kwamen onder meer elektriciteit en centrale verwarming in, het binnen- en buitenzwembad werd aangelegd, er kwam een bioscoop en eenzelfde, zij het kleiner, bewegend venster waarover Adolf Hitler in Berchtesgaden beschikte.

Na hun overlijden zocht de eigenaar, de staat der Nederlanden, een nieuwe bestemming voor het koninklijk pand. Het paleis kwam voor 1,7 miljoen euro in eigendom van het consortium Made By Holland. Die is verplicht de opknapbeurt van meer dan 100 miljoen euro zelf op te hoesten. Straks is dit karakteristieke gebouw een ontmoetingsplek voor  bedrijven en starters.

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Nieuw #boek: Fatale helden, De ontvoering van #Lenin

Lenin, Stalin, Hitler. Drie namen die de wereld nooit zal vergeten. Ze brachten onnoemelijk veel leed over de mensheid. Lenin beoogde een rechtvaardige maatschappij voor arbeiders én boeren, wat totaal mislukte. Van hem kwam de afschuwelijke dictatuur van links, waarin tienduizenden mensen de dood vonden. Als massamoordenaar wordt hij zelden genoemd doordat Stalin hem op dat vlak ver overtrof.

Lenin staat nog altijd op een voetstuk in Rusland.

Sinds de dood van Lenin in 1924 trekken er hordes mensen eerbiedig langs zijn gemummificeerde lichaam. Zes anatomen, pathologen en chirurgen onderhouden de ‘God van het wereldproletariaat’. Dezelfde die in 1918 opdracht gaf tsaar Nicolaas II en zijn familie om het leven te brengen. Zijn opvolger Jozef Stalin introduceerde de Lenincultus, die tot op de dag van vandaag bestaat.

Na de ineenstorting van de Sovjet-Unie draaide de regering de geldkraan voor het onderhoud van de mummie dicht. Maar Poetin koestert die mummie, daarom gaat het onderhoud van staatswege gewoon door. Lenin is de schakel met de oude Sovjetmacht, die Poetin vurig verafgoodt. Stel dat Lenin verdwijnt, dat zou wereldnieuws van jewelste zijn. Dat de Doema veel losgeld betaalt voor zijn teruggave is helemaal niet ondenkbaar.

Dat is de kern van het vandaag verschenen boek Fatale helden: Lenin kidnappen en veel losgeld opstrijken. Bepaald geen plan dat je in een handomdraai uitwerkt. Een gedegen voorbereiding is vereist. Deze criminelen zijn tot alles in staat. Ze zetten de wereld op zijn kop.

‘In Moskou gierde de zwarte bestelbus de bocht door, reed door de verlaten Gasheka en verdween in de parkeergarage onder het leegstaande kantoor. Daar werd de baar uitgeladen en op een kar gezet, die ze door het leidingencentrum van het gebouw trokken. Ze duwden Lenin door een lange, muf ruikende gang. Stalden hem in een van de uitbouwen van kaal beton. Sloten het hol provisorisch af met een strook ijzer.’

Fatale helden is een uitgave van Schrijverspunt in Almelo, http://www.schrijverspunt.nl.

Te bestellen bij Bol.com. Ook verkrijgbaar bij de (internet)boekhandel.

Auteur Peter van Leeuwen werkte jarenlang als journalist en communicatieadviseur.

ISBN/EAN: 978-94-6266-290-2.

Omvang: 144 pagina’s. Verkoopprijs 15,95 euro.
Voor meer informatie over het boek kunt u contact opnemen met peter.v.leeuwen@online.nl.

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

#Wet Orgaandonatie pleegt roofbouw op de doden

Waarom een wet Orgaandonatie? Om na je overlijden goed werkende organen af te staan is prima. Twee miljoen vrouwen en bijna 1,6 miljoen mannen in Nederland doen dat, zij laten het mes in hun lijf zetten voor het leven van een ander.

Donorwet

Donorwet nee, zelf beslissen ja.

Jaarlijks komen ruim duizend mensen in aanmerking voor orgaantransplantatie. Het aantal donateurs lijkt meer dan genoeg, ware het niet dat een lichaam lang niet elk orgaan accepteert. Slaat die nieuwe nier, hartklep, of welk orgaan dan ook, aan dan kun je door met je leven. In Nederland overlijden jaarlijks circa 140 personen aan wie de donortransplantatie voorbij is gegaan. Daarom is het belangrijk om na je dood organen af te staan.

Is daar een wet voor nodig?

Zeggen ze volgende week ‘ja’ tegen de wet Orgaandonatie dan gaat het aantal afgestane organen stormenderhand omhoog. Dan dreigt er een wildgroei aan organen te ontstaan. In Nederland overlijden jaarlijks circa 135.000 personen. Nu zullen die lang niet allemaal toestemming hebben gegeven voor orgaanverwijdering, maar we kunnen er wel vanuit gaan dat het aantal orgaanverwijderingen door de op stapel staande wet met tienduizenden per jaar omhoog zal gaan. Natuurlijk, dat is goed nieuws voor de donor- patiënten, maar we kunnen er ook een levendige handel mee gaan bedrijven.

Daarom hoop ik dat die wet er nooit komt. Eigen initiatief komt op de eerste plaats. Neem zelf de beslissing. Het is een krankjorum idee van Pia Dijkstra om de staat de scepter te laten zwaaien over de doden. Het standpunt dat de familie orgaanverwijdering kan tegenhouden zal straks door sociale motieven terzijde worden geschoven. Deze initiatiefwet pleegt roofbouw op de doden.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Veenbrand in Valthermond

Soms kunnen ver verwijderde lijnen elkaar in één klap kruisen. Onlangs kreeg ik weer contact met een oud studiegenoot van de School voor de Journalistiek, Henk Haan. Na uitwisseling van wat wederzijdse wederwaardigheden noemde hij het Drentse Valthermond als zijn geboortedorp.

Valthermond? Daar schreef ik over in mijn in 2014 gepubliceerde boek Nederland in Veenbrand ValthermondWOI, de handel is overal. Op 21 mei 1917 brak in Valthermond een enorme veenbrand uit die aan zestien mensen het leven heeft gekost. Terstond verbaasde het me hoe dicht de lijnen elkaar nu naderde, want Henk was vorig jaar spreekstalmeester geweest bij de presentatie van een boek over die veenbrand. Sterker, hij had met eigen ogen het schip gezien waarop het schippersgezin – nee, de naam is geen verzinsel – Brands was verpulverd door de vlammen. En die Jacoba Anna, deelde Henk mij mee, bestaat nog steeds. Tegenwoordig heet het schip De Morgenster en ligt als woonboot aan het Woonhavenpad in Lelystad Haven. Het kan verkeren. Bedankt Henk!

Dit schreef ik over de grote veenbrand in Nederland in WOI.
Eind mei 1917 diende zich weer een ramp aan: een veenbrand. Turfstekers bij Valthermond waren de eerste die dikke zwarte rook over de velden zagen trekken. Wildervank en Veendam, plaatsen op drie uur gaans van het rampgebied, waren in korte tijd in dichte rook gehuld. Het vuur, soms ondergronds dan weer bovengronds, gloeide en siste. Voortgejaagd door de wind zette het in een oogwenk houten bruggetjes in vlam en vernietigde plaggenhutten, huizen en turfschepen.

‘Vlucht! In Valtermond stonden tachtig huizen en plaggenhutten in de fik. Vlucht!’

Een gezin van acht personen dat in een schip bij Valthermond woonde kwam om; reddingswerkers vonden er later niet meer van terug dan een hoop verkoolde botten.

Met grote sprongen renden de veldelingen over de gloeiend hete grond of verlieten het gebied zwemmend in het diepzwarte water van turfvaarten, langs wijken en knetterende vlammen, die een verschroeiende hitte uitstraalde. Van terugkeer kon geen sprake zijn, ze moesten door, want achter hen wachtte de dood.

Spuitgasten uit Exloo en Weerdinge deden hun stinkende best om met de kleine handspuitjes het vuur te blussen. Tevergeefs. ‘De straaltjes zijn zo mager en langen niet ver, en het brandende veld is zo wijd’ (Drentse Courant). De vlammen sprongen razendsnel, soms wel honderd meter ver. Als de brandweer dacht een stuk veen gedoofd te hebben laaide het vuur daar later toch weer op. De vlammen kropen onder de grond door. Uiteindelijk stuurde Den Haag een motor- en een stoomspuit. Dat hielp: ‘Ze kunnen wel driehonderd meter ver reiken en tweehonderd liter water over het Noorder- en het Weerdingerveen sproeien’ (Drentse Courant).

De bewoners hoopten have en goed te redden door, evenals de volkeren uit de oudheid bij rampen deden, hun bezit in kuilen te verstoppen; later zouden ze het wel weer opgraven. Later bleken het maar al te vaak de verkeerde plekken te zijn. De veenbrand was zo fel dat er nauwelijks plaatsen waren die onbereikbaar bleven voor de vlammen, met uitzondering van die plekken – en vaak ook daar niet – waar de waterstralen langdurig neerkwamen. De meesten haalden hun kostbare bezittingen, als ze die al terugvonden, geblakerd en verwrongen uit de pikzwarte grond.

De brand kost aan zestien mensen het leven. Ze werden begraven in Valthermond. Een verslaggever van de Drentse Courant was er bij: ‘In het uiterste van Valthermond rookte het nog, daar vrat nog het vuur den grond en zocht naar nieuwe prooi, toen de doden begraven werden in het stille loofbomenboschje. Het droeve bedrijf begon al in den vroege morgen, en het duurde den hele dag door. Eén voor één moesten zij worden gehaald en ter laatste rustplaats gelegd, en vele malen achtereen ging het dorpse rouwkoetsje met den stoet van geslagen verwanten er achter, den langen weg langs het diep, vanuit de barre veenstreek, helemaal achteraan naar het vreedzame kerkhof, vooraan in den mond.’

De overlevenden kregen hulp van het Rode Kruis. Voor veel getroffen turfgravers, vaak de armste der armen, gold dat ze weer helemaal van vooraf aan moesten beginnen.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Duurzaam, goed voor het imago

Hoe vijzel je in Europa je politieke imago op? Door te roepen dat het veel beter moet met het milieu. De Franse president Macron staat er slecht voor in de peilingen. Zijn hervormingen op de arbeidsmarkt haperen, dus krikt hij zichzelf op door te roepen dat snel ingrijpen noodzakelijk is om de verdere opwarming van de aarde te voorkomen.

Nederland produceert 12 procent groene energie.

Wie kan daar iets tegen hebben? Pluim voor Macron. In werkelijkheid gebeurt er nauwelijks iets. Wel wordt er veel gepraat en legio milieuvriendelijke plannen zien het daglicht, maar om nou te zeggen dat de CO2 uitstoot daarmee stopt, nee. Sterker, die stijgt alleen maar.

Nederland is een grote vervuiler, maar Duitsland legt meer gewicht in de schaal. Dat land heeft de hoogste CO2 uitstoot van heel Europa. Op de agenda van de Bondsdag staat dat die in 2020 40 procent minder moet zijn, vergeet het.

Duitsland pronkt liever met zijn duurzame energie, die daar voor 30 procent aan stroom levert. Hallo, in Nederland, dat zich graag profileert als ‘koploper duurzame energie’, halen we amper de 12 procent. Maar ook hier help schreeuwen. We doen het goed. Zeker, over vijftien jaar moet iedereen elektrisch rijden en stoten we 49 procent minder Co2 uit. Echt?

Denk na, elektrisch rijden en alle kolencentrales sluiten? Het kan, mits je energie importeert wat een verschuiving van het probleem betekent. Daarom wind- en zonne-energie. Mooi, maar ’t brengt ons niet waar we wezen willen. Of we zeggen ja tegen een behoorlijke economische inkrimping. Maar dat willen we niet, nooit.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

#Rusland ziet Europa het liefst verdeeld

Op dinsdag 27 juni van dit jaar zijn talloze bedrijven getroffen door een nieuw gijzelvirus. Het blokkeert computers. In de haven van Rotterdam komen de grote containerbedrijven APM en Maersk stil te liggen. Ook TNT en medicijnenfabrikant MSD worden getroffen door het geheimzinnige Petya-virus dat eerder de Oekraïne platlegde.

Het virus sluipt naar binnen via programma’s die het mogelijk maken computers op

Petya-vrus, een cyberaanval uit Rusland?

afstand te besturen. Dagenlang liggen de bedrijven stil. In september werden 21 computersystemen in de VS aangevallen. De Russische virusbestrijder Kaspersky is de eerste die spreekt over ‘not Petya’. Het bedrijf gaat bij de overheid in de VS in de ban. Niemand kan met zekerheid zeggen waar Petya vandaan komt, maar de verwijzingen naar Rusland zijn levensgroot.

Het mag geen wonder heten dat Rusland met klem ontkent iets met de verspreiding van het virus te maken te hebben. Na de boycot van Kaspersky en de oproep vanuit het Westen aan bedrijven om digitale branddeuren in computers te zetten, verbiedt de Russische overheid uit veiligheidsoverwegingen het gebruik van alle buitenlandse software. Aan bedrijven die geen gehoor geven aan de oproep geeft de staat geen opdrachten meer.

Gisteren wees de EU Rusland voor het eerst aan als destabiliserende factor. Het land probeert onder meer de opinie te veranderen met nepnieuws. Onze minister Ollongren van Binnenlandse Zaken noemt pogingen van Rusland om de schuld over de ramp met vlucht MH17 weg te wuiven.

Voor het eerst wordt nu openlijk gesproken over Russische cyberaanvallen en pogingen van Rusland om te infiltreren in de westerse maatschappij. Het past bij de politiek van Rusland om Europa te neutraliseren en wanorde te scheppen, want Rusland ziet Europa het liefst verdeeld.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Steeds meer #zelfmoorden in een gelukkig land

In 2016 sloegen in Nederland ruim 1.800 mensen de hand aan zichzelf. Dat is behoorlijk veel in vergelijking met andere landen, terwijl juist 90 procent van de mensen in Nederland zegt gelukkig te zijn. Ronduit bizar, temeer omdat bij ons meer mensen zelfmoord plegen dan omkomen in het verkeer – 629 in 2016.

Ander bizar punt: over zelfmoord hoor je doorgaans niets. Het zijn ‘losers’. Alleen het kille

Zelfmoord in een gelukkig land

Zelfmoord komt in Nederland steeds meer voor.

cijfer telt. Maar achter dat dor getal schuilen hartverscheurende verhalen, vaak alleen gehoord en begrepen door de naaste omgeving. Ondervindt de maatschappij nadelen van een zelfmoord, dan rekent ze er gauw mee af: ‘Weer zo’n klojo voor de trein gesprongen, kost me een uur extra.’

De overmatige stress van onze maatschappij, de naweeën van de kredietcrisis dragen allemaal bij aan psychische spanningen die uiteindelijk tot zelfmoord kunnen leiden. Maar dat is niet het enige. Ook geluk kan mensen in een rare spagaat dwingen en aanzetten tot zelfmoord. Want oud zijn past niet meer bij geluk, vooral jong moet je zijn, alles tot op hoge leeftijd kunnen, kun je iets niet meer, voel je dat je dagen op zijn, heb je pijn, maak er einde aan. Menigeen gaat zelfs zo ver het laatste redmiddel ver op tijd in huis te halen, zodat de killershot verzekerd is. ’Mein Tod soll meine sache sein’, schreef de Oostenrijkse journalist en schrijver Jean Améry, die in zelfmoord het toppunt van vrijheid zag.

Het is opvallend dat in landen met weinig geluk minder zelfmoorden plaatsvinden dan bij ons. In Servië, bepaald niet een van de meest gelukkige landen, maar wel anderhalf maal zo groot als Nederland, pleegden in 2016 860 mensen zelfmoord, 120 minder dan in 2015.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen