Vestia zag Gerrit Zalm graag komen

‘Onvoorstelbaar, dat er slechts 1 persoon (ja, die meneer Erik Staal met zijn uitmuntende capaciteiten) is, die over deze rijstebrij van derivaten en ontroerende onroerend goed verhoudingen mocht beslissen. Vestia-treasurer Marcel de Vries rapporteerde direct aan Staal, voorbijgaand aan Kees Wevers, het hoofd financiën.

Vestia was een gevierde klant bij de in derivaten handelende banken. ABN Amro-bestuursvoorzitter Gerrit Zalm, oud-minister van Financiën, kwam zelfs in hoogsteigen persoon op visite. Het personeel was supertrots.’

Dit zijn twits van woningcorporaties aan Aedes, de brancheorganisatie van woningcorporaties.

Weet je het nog? Het wordt weer leuk in de volkshuisvesting, riepen de corporaties in de jaren negentig toen de marktwerking breed uitpakte. Iedereen was ervan overtuigd dat het heil was aangebroken. Kleine woningcorporaties gingen in een ongekende fusiegolf op in grotere verbanden. Corporatiedirecteuren van de oude stempel vlogen de laan uit of keerden terug als adviseur bij de fusieclub. Hun plaats werd ingenomen door een directeur/bestuurder met een brede kijk op het vergaren van kapitaal om de huizenmarkt te laten floreren, en zo was het goed.

Nee, zo was het niet goed. Want binnen enkele jaren was het geld de allerbelangrijkste drijfveer in de sector, die daarnaast marketingactiviteiten ontwikkelde om te voldoen aan de gewenste keuzevrijheid die ingebakken was in de nieuwe werkelijkheid. Maat het ging vooral en allereerst om het vergaren van veel, liefst zoveel mogelijk geld. Corporaties waarvan het geld jarenlang zorgzaam op de banken stond werden in de verdomhoek gezet, zij waren immers aan het hamsteren, terwijl het nu juist om investeren ging. Dat die corporaties dat ook deden, maar bedachtzaam en goed, telde niet.

Grootschalig was het motto.

Die grootschaligheid is Vestia, de grootste corporatie van Nederland, noodlottig geworden. Deze woningclub (bijna 100.000 verhuureenheden) is door toedoen van financieel topman Marcel de Vries de mist ingegaan. De Vries bediende zich van agressieve strategieën om maar zoveel mogelijk geld binnen te slepen. Hij gebruikte daartoe software van een Brits bedrijf en deed zaken met internationale banken die hun deel nu kunnen terugeisen met als gevolg het failliet van Vestia.

De directeur van Vestia, Erik Staal, staat nog buiten de verhoren, maar het kan bijna niet anders of hij moet van deze praktijken op de hoogte zijn geweest. Je betaalt je financiële onderkoning immers niet voor niets een salaris van ver boven de twee ton.

Dit bericht is geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink.