Koude Oorlog met China?

De EU, de VS en China zijn stevig gebrouilleerd. Sjoerd Sjoerdsma, Tweede Kamerlid van D66, mag China niet meer in nadat hij het land heeft beschuldigd van genocide op de Oeigoerse moslimminderheid in de provincie Xinjiang. Hij deelt dit lot met EU-ambassadeur Delphine Pronk en acht andere Europese politici en academici. Die straf deelde China uit na EU-sancties tegen vier Chinese topfunctionarissen die betrokken zijn bij de onderdrukking van de Oeigoeren.

Ook de Amerikaanse minister van buitenlandse zaken Antony Blinken verwijt China genocide. China smeet meteen met modder terug, een topdiplomaat noemde de VS een land waarin negers worden afgeslacht. Waar gaat dit heen? Het bewijs van genocide ligt open en bloot op tafel. Het lijkt of we verzeild zijn geraakt in een Koude Oorlog met China. Maar klopt dat? Nee, want anders dan met Rusland zijn de Europese belangen met China groot. Uit een overzicht uit het Financieel Dagblad blijkt dat de Duitse machinebouwers vorig jaar voor €18 miljard verkochten aan China. Volkswagen haalde in 2019 42% van zijn omzet uit China, voor BMW en Adidas was het respectievelijk 34% en 22%. ASML zit op 18%, AKZO Nobel op 14% en Philips op ruim 12%.

Door de politisering zitten Europese bedrijven die handelen met China nu in een lastig parket. ‘Enerzijds eist de publieke opinie in Europa dat bedrijven tonen dat ze maatschappelijk verantwoord ondernemen’, zegt Jörg Wuttke, voorzitter van de Europese kamer van koophandel in China in het FD. ‘Anderzijds kan dat in China worden opgevat als “anti-China”, en zo tot anticampagnes van Chinese consumenten leiden.’ H&M en Nike hebben dat ondervonden, hun kleding is in China uit de schappen gehaald.

Maar China, de EU en de VS zijn zo met elkaar verstrengeld dat ze tot elkaar veroordeeld lijken. China, oorspronkelijk een export-georiënteerd land, is overgeschakeld op een nieuw systeem en is nu vooral afhankelijk van invoer en buitenlandse investeringen. Daardoor is samenwerking met China, ook voor de Chinezen, geen optie maar noodzaak. Zonder China sta je alleen in de aanpak van grootschalige problemen, zoals het klimaatbeleid. Een verdere ontsporing – in de vorm van extra sancties – is nauwelijks voorstelbaar. Zou het toch gebeuren dan snijden de EU en China in hun eigen vlees.

Dit bericht is geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink.