Nederland was in het verre verleden een poolwoestijn.
In het koude klimaat liepen hier in de prehistorie wolharige neushoorns.
Loop je met dit mooie lenteweer door de bossen, dat loop je door cultuurlandschap. Bos zag er in het verre verleden heel anders uit. Sterker, Nederland verloor zijn bos tijdens de ijstijd. Het was hier een verwilderde kale vlakte, een poolwoestijn, alleen begroeid met mos, hier en daar misschien een eenzame struik en verder heel veel moeras.
Dit onleefbaar land is in het gareel gebracht door onze verre voorlopers, migranten uit het oosten, die zich na de laatste ijstijd vestigden in een drabbige rivierdelta. De Chatten, Eburonen, en de beter bekende Batavieren, kwamen terecht in een kale boel.
De Romeinen gebruikten hout voor de bouw van villa’s die ze versierden met kunstige ornamenten, zoals deze tegel.
Door het warmere klimaat werd Nederland bedekt door reusachtige, veelal ondoordringbare, bossen. De Romeinen kapten een groot deel van het woud. Het hout gebruikten ze onder meer als brandstof, voor de aanleg en versterking van wegen en de bouw van forten en schepen.
Mantingerbos
Het laatste oerbos, het Beekbergerwoud bij Apeldoorn, viel in 1871 ten prooi aan de bijl. In het Friese Smallingerland werden vorig jaar de resten opgediept van een prehistorisch veenbos. Op de Veluwe en in Drenthe kun je nog de sfeer proeven van een oerbos. In het Speulder- en Sprielderbos bij Garderen staan ‘grillige dansende bomen’. Het Mantingerbos, in een beekdal bij het Drentse Mantinge, is waarlijk oeroud, het is het oudste bos van Nederland. Delen ervan stammen nog uit de prehistorie. Je kunt er gewoon doorheen wandelen, er zijn paden.