Home

Alles verandert bliksemsnel

De wereld is in nauwelijks 20 jaar totaal veranderd. Internet is de nieuwe Werkelijkheid geworden. Ruim 100 jaar geleden brachten telegraaf, telefoon, stoomboot, en trein, later het vliegtuig ons vooruit. Het ging snel, maar nooit zo snel als nu.

Onze wereld is veranderd in een dorp. Financiën, handel en industrie zijn uitgegroeid tot een georganiseerde productieketen. In dit ‘werelddorp’ met 7 miljard inwoners draait het om globalisering: het openstellen van grenzen voor de gemakkelijke verplaatsing van goederen en diensten.

Die ontwikkeling gaat razendsnel. Alleen een crisis, recessie of oorlog kan er een eind aan maken. Maar zijn de puinhopen aan de kant geschoven dan draait alles gewoon weer door en wellicht nog sneller dan voorheen.

Op deze site wil ik de veranderingen in de wereld volgen. Niet zoals een krant of tijdschrift doet, maar door alleen datgene eruit te pikken wat ik belangrijk vind.

Nederland in WO 1 nu gratis te lezen. Het boek verscheen in 2014.

nederland in wo1

Nederland in wo1


Diepgeworteld, bomen in de schilderkunst

Bomen geven rust, geven zuurstof, zijn symbolen van kracht. In de romantiek waren bomen een favoriet onderwerp van schilders. Aan de Benedendorpseweg in Oosterbeek woonde eind negentiende eeuw het schildersechtpaar Johannes Warnardus Bilders en zijn vrouw Maria Philippina (Marie) Bilders-van Bosse. Bilders was een van de grondleggers van de Oosterbeekse school. Daarin was niet het atelier het centrale schilderpunt, maar de vrije natuur van de zuidelijke Veluwezoom.

(Boven) Een vrouw hakt hout bij de zeven Wodans eiken langs de 16e -eeuwse sprengen in Wolfheze. Bilders (1811-1890) heeft haar in 1872 vereeuwigd. Bomen, beken en de heide vormden een belangrijk deel van zijn schilderonderwerpen. Waarom? Omdat bomen al eeuwenlang garant voor wijsheid, kennis en standvastigheid. Bilders leefde in de tijd van de romantiek, de weerklank die ontstond na het tijdperk van de rede, de Verlichting. Wodan, de oppergod van de Germanen, stond weer in de belangstelling. In die tijd was de almachtige natuur de manifestatie van het goddelijke.

 

Ook Jacob en Matthijs Maris togen naar de schilderkolonie in Oosterbeek. Het was daar een gezellige boel. Ze dronken , rookten, zongen liederen en schilderden ook elkaar, zoals het schilderij van Jacob Maris uit 1863 waarop de schilder Frederik Hendrik Kaemmerer achter zijn ezel zit.

 

Matthijs Maris schilderde rond 1860 een bosperceel op de Hoog Oorsprong.

Met het schilderen in de natuur – mogelijk gemaakt door de uitvinding van de verftube – gaven schilders uiting aan een oeroude drang, stammend van voor de Bijbel die zich via mythes en de volkscultuur over de wereld heeft verspreid.

 

Wie boomschilderijen wil bekijken gaat naar het Dordts Museum waar tot en met 15 augustus de expositieDiepgeworteld, bomen in de Nederlandse schilderkunst te zien is. 

Aantal coronabesmettingen daalt, maar niets is zeker

Het aantal coronabesmettingen daalt zienderogen. Prikken gaat in sneltreinvaart. Op 15 maart van dit jaar brak de derde coronagolf uit, dagelijks noteerden we meer dan 5.000 besmettingen en het aantal ziekenhuisopnames piekte naar ruim 2.000. Die situatie is compleet veranderd: gisteren noteerden de ziekenhuizen 676 corona-patiënten, waarvan 265 op de IC.

Het einde van de pandemie lijkt in zicht, al blijft het gevaar van de Indiase variant die

Aantal coronabesmettingen daalt.

het Verenigd Koninkrijk al dagen in zijn greep houdt.

Dachten we in maart dat het maanden zou duren voor iedereen gevaccineerd was, het tegendeel is waar. Inmiddels komen we om in de coronavaccins en zijn er ruim 12 miljoen prikken gezet. Dat de vaccinaties werken blijkt onder meer uit de teruggang van het aantal coronabesmettingen in verpleeghuizen. In maart waren er 260 verpleeghuizen besmet – in 2020 850 verpleeghuizen! – , nu 0. Die enorme terugloop komt vooral door het vaccineren van oudere bewoners.

Vaccineren en de verlengde beperkingen hebben ons uit de coronacrisis geholpen. Het was een zorgelijke en onzekere tijd, zoals minister De Jonge terecht opmerkte. Achteraf kun je zeggen: waren we maar eerder begonnen met vaccineren. We hebben de crisis onderschat. Terwijl Israël, het VK en de VS vroegtijdig massavaccinaties uitvoerden stelde de EU die  uit. Wat de handelsnatie wel deed was vaccins exporteren naar deze drie landen. Pas aan het einde van de zomer van 2020 kwam er schot in de zaak en bestelde de EU miljarden vaccins voor eigen gebruik.

De kans dat corona bij ons blijft sluiten epidemiologen niet uit. Gelukkig kunnen we het virus, zoals het nu is, bestrijden. Maar niets is zeker. De kans op een jaarlijkse prik blijft, evenals de kans op het ontstaan van een niet snel te tackelen variant.

Dierenkerkhof, de plek voor echte vrienden

Wat als onze dierbare viervoeters sterven? Verdwijnen ze in de kliko of een destructiebedrijf? Ja, met de meeste van onze harige vrienden, gebeurt dat, zeker met vogels en vissen. Al zijn er ook die een tuingraf krijgen, daarop staat dan vaak een kei met hun naam of zelfs een kruis.

Dierenbegraafplaats Klaverweiden, Hoevelaken.

Maar dat is niks. Er zijn er ook bij wie hond of kat zo nauw aan het hart ligt dat ze na het overlijden van de trouwe viervoeter een eervolle begrafenis regelen. Dan komt er een heuse kist aan te pas, die verdwijnt in een graf op een dierenkerkhof waarvan er in Nederland enkele tientallen zijn.

Voor een impressie bezocht ik dierenbegraafplaats Klaverweiden aan de rand van Hoevelaken. Hier liggen  vriendjes die er voor hun baasjes werkelijk toe deden. Denk aan een poes die naast je in bed lag of een hond die je speelmakker was. Ze liggen begraven onder mooie stenen, vaak voorzien van een aangrijpende tekst, soms ligt op een graf het laatst gedragen kattenhalsbandje of de laatste hondenriem.

Kom je daar ’s avonds even voor acht, dan staan er soms vrouwen te huilen, de handen gevouwen, de ogen vol tranen, ja, het is duidelijk, ze hebben veel leed te sjouwen.

De  dierenbegraafplaats is een rustige plek die regelmatig wordt bezocht uit eerbied voor het overleden huisdier.

In sommige graven liggen meerdere honden of katten van het hetzelfde baasje begraven. Het woord overdreven bestaat hier niet. Ze waren allemaal oprechte vrienden, vrienden voor het leven, waarvan voorgoed afscheid genomen is.