Home

Alles verandert bliksemsnel

De wereld is in nauwelijks 20 jaar totaal veranderd. Internet is de nieuwe Werkelijkheid geworden. Ruim 100 jaar geleden brachten telegraaf, telefoon, stoomboot, en trein, later het vliegtuig ons vooruit. Het ging snel, maar nooit zo snel als nu.

Onze wereld is veranderd in een dorp. Financiën, handel en industrie zijn uitgegroeid tot een georganiseerde productieketen. In dit ‘werelddorp’ met 7 miljard inwoners draait het om globalisering: het openstellen van grenzen voor de gemakkelijke verplaatsing van goederen en diensten.

Die ontwikkeling gaat razendsnel. Alleen een crisis, recessie of oorlog kan er een eind aan maken. Maar zijn de puinhopen aan de kant geschoven dan draait alles gewoon weer door en wellicht nog sneller dan voorheen.

Op deze site wil ik de veranderingen in de wereld volgen. Niet zoals een krant of tijdschrift doet, maar door alleen datgene eruit te pikken wat ik belangrijk vind.

Nederland in WO 1 nu gratis te lezen. Het boek verscheen in 2014.

nederland in wo1

Nederland in wo1


Arriva: 400 euro boete voor niet strikt noodzakelijk reizen

Wie in deze coronacrisis met het openbaar vervoer reist komt van een koude kermis thuis. Overal verlaten stations en verlaten winkels, het is alsof de wereld aan zijn eind gekomen is.

Zo zag Nederland eruit op 16 april 2020.

Op Utrecht Centraal, doorgaans de hotspot van reizigersverkeer, kun je nu een kogel

Utrecht CS

Utrecht CS, donderdag 16 april 2020.

afvuren zonder iemand te raken. De servicebalies zijn dicht, alleen de AH to go en de HEMA zijn open. Waarvoor vraag je je af, want er komt nauwelijks iemand.

Ons openbaar vervoer is door de coronacrisis met ruim de helft ingezakt. De NS werkt met een uitgeklede dienstregeling. Naar iedere bestemming gaan nu maximaal twee treinen per uur. Voorheen reden er naar de grote bestemmingen minstens vier per uur. In Arnhem Centraal staat een intercity met 15 wagons richting Den Helder, welgeteld vier reizigers stappen in. Met de anderhalvemeterafstandsmaatschappij zit het hier dus wel goed. Eigenlijk geldt dat voor alle zes stations die ik gisteren bezocht. Zelfs midden in de spits waren de perrons ongerepte tegelstrepen.

In de treinen van Arriva op de lijn Arnhem-Winterswijk roepen ze om dat hun treinen er nu enkel zijn voor strikt noodzakelijk reizen. Als je je daar niet aan houd krijg je een boete krijgen tot 400 euro .

De straten zijn verlaten. Winkels hebben hun deuren uitnodigend geopend, maar geen mens stapt naar binnen.

Het is een uitgemergeld land, alleen met zichtbare botten, corona heeft het vlees eruit Bus Utrechtgekloven.

De bus naar huis biedt alleen toegang via de achterdeur. De chauffeur is met een kruislint afgesloten van de weinige passagiers.

Er rest slechts één prangende vraag: wanneer is deze ellende voorbij?

Van onder de steen: ‘Hollandse geest wakker schudden’

Ieder graf heeft een verhaal. Het echtpaar van Blommestein-Fromberg overleed in maart 1922 in Arnhem. Een jong paar – hij 37, zij 30 jaar – dat op dezelfde dag overlijdt tref je zelden.

Wie was mr. Alex van Blommestein? Als advocaat was hij sterk betrokken bij het

van Blommestein-Fromberg

De grafsteen van het echtpaar van Blommestein-Fromberg op de Algemene begraafplaats in Rheden-Worth.

Algemeen-Nederlandsch Verbond (ANV) en het studentenleven in Leiden en Delft. Hij trouwde op 18 januari 1917 met de toen 25-jarige Emma Fromberg uit Apeldoorn. Het huwelijk vond plaats in Arnhem.

Als advocaat zette van Blommestein zich in voor de Groot-Nederlandse gedachte en het nationale belang van Nederland. Hij schreef hier artikelen over in het verbondsblad Neerlandia. ‘Wel is het een schoone taak om in Holland zelf de Hollandsche geest eens wakker te maken en den Hollanders zelf wat meer achting voor zich zelf in te geven.’

Fascisme

Het ANV – opgericht in 1895 – bestaat nog steeds. Volgens Wikipedia is het ‘een vereniging naar Nederlands recht die de samenwerking tussen Nederland en Vlaanderen wil bevorderen’. Tot kort voor de Tweede Wereldoorlog streefde het ANV naar verbinding met Vlaanderen waaruit een Groot-Nederland of Dietsland zou moeten ontstaan. Inderdaad, hier klopt het fascisme aan de deur. Het jaar waarin ze overleden greep Mussolini in Italië naar de macht.

In Delft en Leiden was van Blommestein commissaris van de Vacantieleergangen voor studenten. Het hoofddoel was: Vlamingen ‘kennis te laten maken met het Nederlandsch Hooger Onderwijs, land, volk en studenten van Noord-Nederland’. Op het Leids programma stonden:

oude foto van Blommestein

Zittend (midden) Alex van Blommestein, commissaris van de Vacantieleergangen.

privaatrecht, staatsrecht en politiek, in Delft ging het om waterbouwkunde, Hollandsche Bouwkunst en toegepaste mechanica.

Bij hun dood liet het echtpaar een legaat van 350 gulden na aan het Algemeen-Nederlandsch Verbond, aldus het blad Neerlandia uit 1925. Of was het nou 400 gulden, zoals in de notulen van het hoofdbestuur staat vermeld, met eraan toegevoegd ‘een gedeeltelijke bestemming voor na-bestaanden van Vlaamsche striders’? Het is, evenals de precieze oorzaak van hun dood, niet meer te achterhalen.

Vergeten, maar niet verdwenen

Hélène Swarth (1859-1941) is een vergeten dichteres, een van de Tachtigers die onverbeterlijk maar standvastig oproeide tegen de nieuwe tijd.

Ze stierf in Velp en ligt begraven op begraafplaats Heiderust in Rheden. Swarth schreef aan de lopende band gedichten met een sterk impressionistische en naturalistische inslag. Heel vernieuwend voor die tijd.

Gedicht Heiderust

 

Aanvankelijk was ze een beroemdheid, maar na 1900 taande haar roem doordat ze de aansluiting miste met nieuwe literatuurstromingen, zoals de Avant-garde. Bij haar dood was ze bij kunstminnend Nederland al vrijwel vergeten. Toch wekt haar poëzie, die nooit verdween, nog altijd diepe gevoelens van weemoed en levensmoed.

 

Winterlaan.

Hoe lijkwit ligt de rechte winterlaan,

Waar zwarte bomen, in verstijfd gebaar

Van stroeve droefheid, strekken naar de klaar-

Kristallen hemel de arme’, als riepen ze aan

De oktoberzon, die ze op een gouden baar,

Bestrooid met rode en gele rozen, gaan

Ten groeve zagen! Kon die zon weerstaan

De klacht der bomen, zag zij ze even maar?

Doch marmerhard is ‘t hart der winterzon:

Haar scherpe schichten schittren louter kou,

Nuchter vernuft, geen warme liefdebron.

En de een’ge kleur in ‘t blank en zwart van rouw

Is, donkre bloedvlek op de horizon,

Droefrood, de mantel van een vissersvrouw.